พรอมต์
บ่ายสองโมงเช้า ร่างเดียวดายนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ร้านราเม็งเล็กๆ พ่อครัวทำงานเงียบๆ หลังเคาน์เตอร์ ไอน้ำลอยขึ้นจากชาม ฝนไหลลงหน้าต่าง ทำให้นีออนข้างนอกเลือนรางเป็นทุ่งสีนามธรรม เงาสะท้อนของลูกค้าซ้อนทับกับร่างจริงในกระจก กล้อง: มุมนิ่ง ค่อยๆ เลื่อนเข้าใกล้เงาสะท้อน แสง: ไฟเพดานอบอุ่นแหล่งเดียว สไตล์: สุนทรียภาพแห่งความโดดเดี่ยวแบบหว่องกาไว ความยาว: 12 วินาที